Երեխային պատժելու ամենագործուն միջոցն անտարբերությունն է. հոգեբան

Երեխային պատժելու ամենագործուն միջոցն անտարբերությունն է, բացարձակապես արդյունք չի տալիս խփելը, գոռգոռալը, վախեցնելը. այդ մասին նշեց հոգեբանական գիտությունների դոկտոր Սամվել Խուդոյանը՝ հյուրընկալվելով Հ1 հեռուստատեսության «Բարև, մենք ենք» հաղորդմանը։

Վախեցնելը, ըստ նրա, նևրոտիկ բնավորություն ձևավորելու լավագույն միջոցն է. «Տագնապ, սթրես ես առաջացնում. ավելի լավ է խփես, քան դա անես»,-ասաց նա։ Անդրադառնալով «մեշոկ պապի, գայլ, արջ կանչելու, քեզ կփակեմ, կսրսկեմ» դաստիարակության ինստիտուտին՝ նա ասաց, որ այն որևէ խնդիր չի լուծում, սակայն նյարդային խնդիրներ առաջացնում է։

Պատժի մեխանիզմներից օգտվող ծնողներին հոգեբանը հիշեցրեց, որ հետագայում երեխան հնարավոր է նույն կերպ պատժի ծնողներին կամ իր կողակցին՝ ինքն էլ չգիտակցելով մանկական սթրեսի և իր վերաբերմունքի կապը։

Ըստ մասնագետի՝ խիստ բացասաբար է անդրադառնում նաև երբ ընտանիքում մեկը ինչ-որ բաներ թույլ է տալիս, մյուսն՝ արգելում, կամ ինչ-որ բաներ արգելում են ծնողները, թույլատրում՝ ուրիշները։

Հոգեբանը հիշեցրեց, որ ավագ սերունդն իր կյանքի իմաստը տեսնում է թոռնիկներին դաստիարակելու, իր կյանքի փորձը փոխանցելու մեջ։ «Տատիկ-պապիկները հաճախ ինչ-որ բաներով հրապուրում են երեխաներին, որ գնան իրենց մոտ՝ «արի, քեզ էսինչը կտամ», որ իրենք դաստիարակեն նրանց»,- ասաց Սամվել Խուդոյանը։

«6.5 տարվա իմ մայրական փորձից կարող եմ ասել, որ երեխաները շատ դեպքերում շատ բան էլ հասկանում են»,- նշեց դերասանուհի Լուիզա Ղամբարյանը։ Հոգեբանի հետ համաձայնելով՝ նա ասաց, որ սկզբունքորեն չի ապտակում իր երեխային՝ փոքրիկ Գաբիին, իսկ որպես պատժիչ միջոց՝ կիրառում է սիրած զբաղմունքներից կամ խաղալիքներից ժամանակավորապես զրկելը։

«Իմ երեխան անում է այնպիսի բաներ, որ չի անում հարևանի երեխան»,- ասաց Լուիզան՝ հավաստելով, որ երեխաներն ընդօրիանկում են ծնողների վարքը։ «Շատ ինդիվիդուալ պետք է մոտենալ և մշտապես համբերել, համբերել, համբերել»,- ասաց նա։

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ