1896թ. մարտի 30-ին, 118 տարի առաջ, աշխարհն առաջին անգամ լսեց հոգեվերլուծաբանության մասին

1896թ. այս նշանավոր օրն աշխարհն առաջին անգամ լսեց հոգեվերլուծաբանության մասին: Փարիզում հրատարակված  «Revue Neurologique» ամսագրի չորրորդ հատորում հրատարակվել էր «Նևրոզի ժառանգականությունը և  ծագումնաբանությունը» ութ էջանոց հոդվածը: Հոդվածը ֆրանսերեն էր, իսկ նրա հեղինակը շատ քչերին հայտնի վիեննացի հոգեբույժ Զիգմունդ Ֆրեյդն էր: 

«Revue Neurologique»-ի համարը նվիրված էր երեք տարի առաջ մահացած ֆրանսիացի նշանավոր նյարդաախտաբան Ժան Մարտեն Շարկոյին, ով հանրությանը հանգստացնող ցնցուղով հայտնի դարձավ: Հենց Շարկոյի կլինիկայում էլ Ֆրեյդը 1885-1886 թվականներին անցավ իր փորձաշրջանը:

Հոգեվերլուծաբան Ֆրեյդի առաջին աշխատանքներում նշվում էին միայն տեսության ուրվագծերը, որոնք իրենցից հոգեկանի համար ենթագիտակցական և սեքսուալ սկզբերի ճնշող դերի հիմնական հիմնադրույթներն էին ներկայացնում: Չնայած մի քանի հեղինակավոր բժիշկների կողմից հոգեվերլուծաբանության կատեգորիկ մերժմանը՝ ժամանակի ընթացքում ֆրեյդիզմը լայն ժողովրդականություն ձեռք բերեց: 

Հոգեվերլուծաբանության համար բեկումնային ամսաթիվ է համարվում 1895թ. հուլիսի 24-ը, երբ Ֆրեյդը տեսած երազի հիման վրա եկավ այն եզրակացության, որ նրանք իմաստ ունեն և անգիտակից շրջանի խորհրդանշական հաղորդագրություններն են, ու ռացիոնալ վերլուծության և մեկնաբանության են ենթարկվում: Հետագայում սա Ֆրեյդի կողմից ազատ զգացումների մեթոդի ընդունմանը հանգեցրեց:

Այս նոր ուղղությունն անտեսվում էր գիտական աշխարհում մինչև 1910թ., երբ հոգեվերլուծաբանությանն աջակցեց աստիճանավոր հոգեբույժ Կարլ Գուստավ Յունգը: XX դարի առաջին կեսին «Դասական ֆրեյդիզմից» մի շարք ուղղություններ առաջացան, որոնց գլխավորում էին Ֆրեյդի այս կամ այն դրույթները վիճարկող Կարլ Յունգը, Ալֆրեդ Ադլերը, Էրիկ Ֆրոմմը և այլոք: 

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ