Որքան ավելի շատ է հիվանդն օգնության կարիք ունենում, այնքան պակաս է բժշկի մեջ մարդուն տեսնում. med.news.am

Որքան ավելի է հիվանդը բուժօգնության կարիք զգում, այնքան ավելի հակված է իր բժշկին նայելու որպես հույզեր ու անձնական կյանք չունեցող մեկին: Միաժամանակ, այդ հիվանդները բժիշկներից ակնկալում են, որ նրանք հասկանան իրենց հույզերն ու անձնական փորձը: Այդ մասին է վկայում  Social Psychological and Personality Science ամսագրում հրապարակված նոր հետազոտությունը, որի հեղինակները մի շարք հարցումներ են անցկացրել հիվանդների շրջանում բժիշկներին ընկալելու նման եղանակների վերաբերյալ:

Հետազոտությունը կազմված է եղել վեց դրվագից, որոնցում ստուգվել են հիպոթեզներ այն մասին, թե օգնության կարիք ունենալն ինչպես է կապված բժշկին ընկալելու եղանակի հետ: Նկատել են, որ այն իրավիճակում, երբ մարդն օգնության կարիք ունի (այսինքն, նրան արդեն ինչ-որ բան պատահել է), նա բժշկին չի դիտարկում որպես հույզեր և ապրումներ ունեցող մարդու: Ընդ որում, հիվանդները բժիշկներից ակնկալում են իրենց ապրումներին և կենսագրական մանրամասներին անձնական մասնակցություն:

Որոշ դրվագներում փորձարկվողների մի մասին համոզում էին, որ իրենց անհրաժեշտ է բժշկի դիմել, այլ դրվագներում հերթի կանգնած հիվանդների պատասխանները համեմատել են սրճարանում նստածների պատասխաններիր հետ: Ամեն տեղ բժիշկներին տրվող գնահատականը տարբերվել է` կախված նրանից, թե արդյոք մարդն այդ պահին օգնության կարիք ունի, թե ավելի իմիջիայլոց է խոսում դրա մասին:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ