Սպորտով զբաղվելը չի փրկում նյութափոխանակության խանգարումներից

Սպորտով և ատլետիզմով զբաղվելը չեն փրկում նյութափոխանակության խանգարումներից, ավելին՝ մարդիկ, ովքեր հատուկ հավաքում են մկանային կշիռ, առավել նախատրամադրված են դիաբետի և սրտային խնդիրների լրացուցիչ վտանգին:

Օգայո (ԱՄՆ) նահանգի համալսարանի հետազոտությունը ցույց է տվել, որ ֆուտբոլիստները, համենայն դեպս, ունեն սրտանոթային և նյութափոխանակության խանգարումների վտանգի հինգ գործոններից երեքը: Հետազոտության ընթացքում վերլուծության են ենթարկել գլյուկոզայի, տրիգլիցերիդի, խոլեսթերինի մակարդակներն արյան մեջ և ճնշումը: Բժիշկների խոսքերով, արդյունքները չեն նշանակում, որ բոլոր մարզիկները դատապարտված են բարդ հիվանդությունների զարգացմանը, քանի որ վտանգը կարելի է կանխել կենսաձևը փոխելու դեպքում. գլխավորապես փորի ճարպի քանակը նվազեցնելով:

Նյութափոխանակության խանգարման համախտանիշը բնութագրվում է մի քանի կլինիկական ախտանիշներով, որոնք ներառում են ճարպային կուտակումները գոտկատեղում և փորի վրա, բարձր զարկերակային ճնշումը, խոլեսթերինի ոչ ճիշտ կոնցենտրացիան, զարկերակների խցանումը և այլն: Նման նշանների առկայությունը նշանակում է, որ օրգանիզմում տեղի են ունենում բորբոքային պրոցեսներ՝ բացատրում են բժիշկները: Նրանց եզրակացությունների համաձայն` շատ ատլետներ սրտի չափազանց բեռնվածության արդյունքում, սխալ սնման կամ ավելորդ քաշի ձեռբերման հաշվին, մկանային մասսայի աճելու շնորհիվ, նախատրամադրված են նյութափոխանակության դիսֆունկցիայի, և, որպես հետևանք, լուրջ քրոնիկական հիվանդությունների: Թերապևտները խորհուրդ են տալիս մարդկանց, ովքեր զբաղվում են պրոֆեսիոնալ կամ սիրողական սպորտով, օգտագործել կալորիաների ընդհանուր քանակից ոչ ավելի, քան 7% հագեցած ճարպեր, իսկ ճարպերը պետք է կազմեն ամենօրյա կալորիաների 25-35%-ը, ինչպես նաև անհրաժեշտ է պահպանել խոլեսթերինի օպտիմալ հարաբերակցությունը՝ ոչ ավելի, քան օրական 200 մգ:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ