Մեր ազգը երբեք էլ ավելորդ չի ժպտացել, և դա դեպրեսիայի արտահայտություն չէ. հոգեբան

Վերջին շրջանում մեծ տարածում է գտնում այն տեսակետը, թե Հայաստանում դեպրեսիան տարածվել է, մարդիկ դարձել են ավելի ընկճված, ագրեսիվ ու տխուր: «Առաջին լրատվական»-ը «Սատար» հոգեբանական կենտրոնի ղեկավար, հոգեբանական գիտությունների թեկնածու Հրաչյա Հովհաննիսյանի հետ զրույցում փորձեց պարզել՝ որքանո՞վ են իրականությանը համապատասխանում այս տրամադրությունները: 

Հոգեբանը նշեց, որ իսկապես վերջին շրջանում մարդիկ սկսել են ավելի շատ խոսել այդ մասին, սակայն դժվար է ճշգրիտ ասել՝ դեպրեսիայով տառապող մարդկանց թիվը Հայաստանում ավելացե՞լ է, թե՞ նվազել: Ըստ հոգեբանի` նման խոսակցությունները «պետք չէ հալած յուղի տեղ» ընդունել:

«Մեր ազգը երբեք էլ ավելորդ չի ժպտացել, ու դա չի կարելի կապել դեպրեսիայի հետ: Դեպրեսիան անպայման պետք է ախտորոշվի մասնագետի կողմից: Մասնագետի հետ զրույցում պետք է թեստավորվի, գնահատական տրվի մարդուն: Մենք չենք կարող քայլել փողոցում ու նայելով մարդկանց տխուր դեմքերին` որոշել` մարդը ընկճվա՞ծ է, թե՞ ոչ»,- նկատեց հոգեբանը՝ ընդգծելով, որ միայն վիճակագրական տվյալների առկայության դեպքում է հնարավոր խոսել դեպրեսիայի աճի մասին, քանի որ չի կարելի մի ողջ ազգի, ժողովրդի համար ասել, թե դեպրեսիվ է: 

Ինչ վերաբերում է չժպտացող մարդկանց, ապա նա նկատեց, որ դա անհատական է` կախված իրավիճակից, փոխհարաբերություններից: Դա տրամադրության ժամանակավոր փոփոխութուն է, իսկ դեպրեսիան հոգեբանական առանձնահատկությունների արդյունք է: 

Հարցին՝ արդյոք իրականությանը համապատասխանո՞ւմ է այն կարծիքը, թե որոշակի խառնվածքին պատկանող մարդիկ են ավելի հակված դեպրեսիայի մեջ ընկնելու, մասնագետը չհամաձայնեց` նշելով, որ մոլորություն է այն կարծիքը, թե մելանխոլիկները ավելի են հակված դեպրեսիաների, սակայն հակվածությունը չի նշանակում՝ այդ մարդը պարտադիր պետք է լինի դեպրեսիվ: Բացի այդ` արտաքինից դժվար է հասկանալ՝ մարդը ինչ խառնվածքի տեր է: 

«Դեպրեսիայի, բարդույթների, սթրեսների մասին խոսելը դարձել է մոդայիկ թեմա, որը շատ է շահարկվում, քանի որ մարդիկ ավելի լուրջ բաներից չեն կարողանում զրուցել»,- նկատեց նա:

Հարցին՝ արդյոք հասարակությունում առկա խնդիրները կարո՞ղ են դառնալ դեպրեսիաների առաջացման պատճառ, հոգեբանը նկատեց` իհարկե, կարող են, քանի որ մեր սոցիալական վիճակն ամբողջությամբ հենց հիվանդության առաջացման գործոն է: 

Նրա խոսքով՝ գործոնը եթե կա, դա չի նշանակում, որ հետևանքը պարտադիր պետք է լինի նույն չափով: Հիմնականում դեպրեսիայի մեջ մարդկանց կարող է գցել անորոշության հետ կապված գործոնի ուժգնացումը՝ մարդիկ իրենց անապահով են զգում զուտ անորոշությունից ելնելով: 

«Նման գործոնների թվում կարող են լինել գնաճը, մարդկանց համար սովորական տեղեկության փոփոխությունը, հաճելի համերգների փոխարինումը ժամանակակից փոփ անճաշակություններով, դասական ֆիլմերի փոխարինումը ագրեսիվ ֆիլմերով ու սերիալներով: Սրանք ցույց են տալիս գործոնի ուժգնացումը, սակայն թե որքանով է դրանից ուժգնանում դեպրեսիոն իրավիճակը` չենք կարող ասել»,- խոսքը եզրափակեց Հ. Հովհաննիսյանը:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ