Կլինիկական դեպք. մասնագիտացված օգնության կարևորությունը թոքի վնասումների ժամանակ. Ազատ Աղաբեկյան. armeniamedicalcenter.am

Ծակած-կտրած վնասումով՝ դեպքից մոտ 3 ժամ անց, էջմիածին քաղաքի հիվանդանոցից մեր կլինիկա է տեղափոխվել 60-նն անց տղամարդ: Ռենտգեն հետազոտությամբ բուժառուի մոտ ախտորոշվել է հեմոպնևմոթորաքս: Վնասումը ձախից էր: Սրտի սահմաններին մոտ վնասվածքը ցուցում է թորակոտոմիայի, կամ ախտորոշիչ (ռևիզիոն) թորակոսկոպիայի: Բայց, քանի որ, տվյալ դեպքում վնասվածքը սրտի սահմաններից դուրս էր, թորակոտոմիա չկատարվեց:

Իրականացվեց պլևրալ խոռոչի դրենավորում, դուրս բերվեց մոտավորապես 900 մլ արյունային արտադրություն: Արյան այդպիսի մեծ քանակը ևս մեծածավալ թորակոտոմիայի մեթոդի կիրառման 50% հավանակնության տարբերակ է: Մեծածավալ հեմոթորաքսի դեպքում նման միջամտությունը կլիներ պարտադիր:

Ընդհանրապես, թոքի ծակած-կտրած վերքերի դեպքում, երբ կատարվում է դրենավորում և դատարկվում կուտակված օդը կամ հեղուկը, շնչառական ակտի շնորհիվ մեծ մասամբ սեղմվում և փակվում է արյունահոսող անոթը կամ օդի արտահոսք առաջացնող բացվածքը և կանգնեցնում է արյունահոսությունը կամ օդի ելքը: Նման դեպքերում միջամտությունը ավարտվում է միայն դրենավորմամբ:

Ինչպե՞ս է ընթացել հետվիրահատական փուլը:

Այս դեպքում, քանի որ արյան կորուստը շատ էր (մոտավորապես մեկ լիտր), բարդությունների զարգացման հավանականությունը մեծ էր: Սակայն, բարեբախտաբար, արձանագրվեց հեմոդինամիկայի կայունացում, արյունահոսությունը չշարունակվեց սահմանված ժամային վերահսկողության ընթացքում: Դրենավորման ժամանակ ժամային վերահսկողությամբ ենք առաջնորդվում, և ժամում 250 մլ-ով արյան ավելացումը համարվում է թորակոտոմիայի ցուցում;

Հիվանդի ինքնազգացողությունից և լաբորատոր տվյալների արդյունքներից ելնելով՝ այլ միջամտությունների կարիք չկար:

Այժմ հիվանդը լավ է, և երկրորդ օրվանից սկսած առօրյա կյանք է վարում:

Որքանո՞վ էր կարևոր մասնագիտական օգնությունը:

Եթե հիվանդը դիմեր ոչ մասնագիտացված վիրաբուժական բաժանմունք, կարող էին՝ անգամ փոքր վնասվածքի, փոքր արյունահոսության դեպքում, անմիջապես մեծ վիրահատություն իրականացնել, որովհետև այդ նրբությունները միայն մասնագետը կարող է դիտարկել: Իսկ մեծ վիրահատության հետևանքով՝ եղած վերքին ավելանում է վիրահատական մեծ կտրվածքը, և հետվիրահատական ընթացքը բարդանում է: Եթե դրենավորմամբ ակտիվացումը իրականացվում է ժամանակին, բարդություններ քիչ են դիտվում, ստացիոնար բուժման օրերը պակասում են: Բուժառուն ստանում է ճիշտ, համապատասխան բուժում` սահմանափակվելով փոքր վերքով, թեթև ցավով և կարճ ժամանակահատվածում դուրս է գրվում:

Նման դեպքերում թորակոտոմիկ մեծ վիրահատությունն արդարացված կլիներ նախկինում, երբ դեռ ներդրված չէր էնդոսկոպիկ մեթոդը: Ուստի այսօր արդարացված է նվազագույն ինվազիվ մեթոդով միջամտությունները:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ