Անհաս նորածինների հիվանդությունների ընթացքի առանձնահատկությունները

Անհաս նորածինների մի շարք օրգանների և համակարգերի թերհասունության և օրգանիզմի անատոմաֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների պատճառով նրանց մոտ, հասուն նորածինների համեմատությամբ, նկատվում է ավելի բարձր հիվանդացություն և մի շարք հիվանդությունների յուրահատուկ ընթացք։

Նորածինների հեմոլիզային հիվանդությունն անհասների մոտ ավելի ծանր է ընթանում։ Ենթամաշկային բջջանքի գրեթե բացակայությունը նպաստում է դեղնության ավելի ուշացած կլինիկական արտահայտությանը, որի պատճառով էլ բուժումը կատարվում է ոչ ժամանակին։ Արյան փոփոխությունները ոչ միշտ են համապատասխանում հիվանդության ծանրությանը։ Խիստ արտահայտված սակավարյունությունը, էրիթրոցիտոգը, լեյկոցիտոզը, որոնք բնորոշ են հասուն նորածինների հեմոլիզային հիվանդությանը, անհաս նորածինների մոտ կարող են բացակայել։ Խոր անհաս երեխաների մոտ բիլիռուբինային թունավորումը զարգանում է արյան մեջ ուղղակի բիլիռուբինի համեմատաբար ցածր մակարդակի դեպքում։

Անհաս երեխաների մոտ հաճախ նկատվող պորտային սեպսիսի համար բնորոշ է ենթասուր ընթացքը։ Հիվանդության հիմնական նշաններից են թուլությունը, վատ ծծելը, փսխման առաջացումը կամ հաճախացումը, մաշկային ծածկույթների գորշ երանգավորումով գունատությունը, զանգվածի աճի դադարումը։ Ջերմային ռեակցիան, որպես կանոն, բացակայում է։ Լյարդը մեծանում է, առաջանում է դեղնություն։ Սեպսիսն անհասների մոտ հաճախ բարդանում է թոքաբորբով, որը բնորոշվում է կլինիկական նվազ արտահայտվածությամբ։ Ամենածանր բարդությունը նեկրոզային-խոցային էնտերոկոլիտն է՝ խոցերի ծակվածքով (պերֆորացիա) և պերիտոնիտի զարգացումով։

Անհաս նորածինների մոտ թոքաբորբը հաճախ սկսվում է աստիճանաբար։ Նկատվում է թուլություն, հիպոտոնիա, հիպոռեֆլեքսիա, գերակշռում են շնչական անբավարարության և թունավորման երևույթները։ Շնչառությունը սովորաբար մակերեսային է, հաճախացած, երբեմն տնքոցներով։ Նկատվում է պերկուտոր հնչյունի տիմպանիկ երանգավորում, կրեպիտացիոն խզզոցներ, կապտուկի երևույթներ։ Ծայրամասային արյան շրջանառության խանգարման նշանները շատ վաղ են հայտնվում։

Ռախիտն անհասների մոտ զարգանում է ավելի վաղ, քան հասուն երեխաների մոտ՝ 1-2 ամսականում։ Հիվանդությունն արագ առաջադիմում է և սովորաբար ընթանում է սուր ձևով։ Անհաս երեխաների ռախիտի ընթացքին յուրահատուկ է նյարդավեգետատիվ խանգարումների բացակայությունը։

Առողջ անհաս երեխաների կյանքի առաջին 2-3 ամիսներին հաճախ առաջանում է, այսպես կոչվող, վաղ սակավարյունություն, որը կապված է էրիթրոցիտների բարձր հեմոլիզի և արյունաստեղծ համակարգի հարաբերական անբավարարության հետ։ Կյանքի 4-րդ ամսում հեմոլիզը զգալի պակասում է և կարմիր արյան ցուցանիշները լավանում են։ Անհաս երեխաների վաղ սակավարյունությունը հատուկ բուժում չի պահանջում։ Ուշ զարգացող սակավարյունությունը գրեթե միշտ ընթանում է երկաթի պակասորդով։ Վերջինս պայմանավորված է մորից ստացած երկաթի պաշարների սպառումով, ինչպես նաև սննդից ստացվող երկաթի անբավարար յուրացումով և, հասուն երեխաների համեմատությամբ, մարմնի զանգվածի և արյան ծավալի ավելացման ավելի ինտենսիվ պրոցեսների պատճառով երկաթի նկատմամբ ունեցած պահանջի մեծացումով։

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ