Կլինիկական դեպք. դա աստծո օրհնանքով վերադարձ էր կյանք. Սիրանուշ Ավագյան. armeniamedicalcenter.am

Տարիներ առաջ Աջափնյակ թաղամասի լողավազանից մեզ մոտ բերեցին մի խեղդված երիտասարդի: Նա դպրոցը նոր էր ավարտում, և ավարտական քննություններից առաջ, ընկերներով, որոշել էին լողավազան գնալ, նկարահանվել: Լողավազանւոմ, ինչ-որ պահի նկատում են, որ երիտասարդն իրենց հետ չէ, մտածում են, որ, հավանաբար, առանց զգուշացնելու, տուն է գնացել: Իրենք էլ հավաքվում և տուն են ուղևորվում: Ճանապարհին քայլելիս հեռախոսը բացում են և սկսում  նկարահանումները դիտել:

Պարզվում է, որ երիտասարդը` ջրի մեջ ցատկելուց չի հայտնվել ջրի մակերեսին:, որից բավականին ժամանակ է անցել: Ընկերները տագնապած հետ են գնում, տղային հանում ջրից և շտապօգնություն կանչում:

Երիտասարդին բաժանմունք են բերում շնչառության և սրտի կանգով, կլինիկական մահով, արդեն գրեթե սևացած, բբերը լայնացած:

Երիտասարդը մերկ էր,  պարանոցին խաչ կար...
Աստծո առաջ մտովի և բարձրաձայն ասացի` կհասցնենք հուղարկավորել, բայց առայժմ, որքան էլ համոզված ենք, որ կենդանության նշանները բացակայում են, փորձենք ասել, որ դեռ քո ժամանակը չէ: Կատարեցինք ամեն ինչ, և հանկարծ, հրաշքով, սիրտն սկսեց աշխատել: Իհարկե, խնդիրները շատ էին, ամբողջ թիմի, այն ժամանակ  բաժանմունքի ղեկավար Սուրեն Գևորգի Մակարյանի կողմից ամեն բան արվեց, ինչ անհրաժեշտ էր, որպեսզի շնչուղիների աշխատանքը լիարժեք իրականացվի:

Սակայն, դա դեղը չէր, դա հրաշք էր Աստծո կողմից տրված, դա այդ տղայի օրը չէր, իր տեղը չէր, իր ժամանակը չէր:

Կլինիկական մահը բավականին երկար էր տևել, երևի թե ժամից ավելի, որովհետև ջրի տակ հայտնվելուց մինչև նրան հայտնաբերելը, ջրից հանելը,  շտապօգնության գալը, հիվանդանոց հասցնելը, հաստատ, մեկ ժամից ավելի էր անցել:

Ամենայն հավանականությամբ, ջուրը սառն էր եղել, և ֆիզիոլոգիական գործընթացներն ավելի դանդաղ էին ընթացել: Հերացու անվան համալսարանում դասավանդելիս, ես միշտ հիշեցնում եմ ուսանողներին, որ կլինիկական մահվան իրավիճակում հայտնված մարդու համար շատ  կարևոր է, թե ինչ միջավայրում է եղել: Բայց միայն դա բավական չէր այդ դեպքի համար, և դա միայն Աստծո օգնությունը կարելի է համարել:  Թող այդ խաչը տղային միշտ օրհնանքով ուղղորդի, և բոլոր դժվարին դռները հեշտությամբ բացվեն նրա առջև:

Երբ առաջին անգամ մորը տեսա դռների մոտ, առնվազն մի բան խնդրեցի` նա այստեղ է, նա չի գնացել, խնդրում եմ առանց արցունքների աղոթեք առ Աստված: Մայրը` խաչը ձեռքում, դռների մոտ, հույս ու հավատով և Աստծո օրհնությամբ սպասում էր իր որդուն:

Դա, իրավամբ, բժշկություն չէր, դա Աստծո օրհնանքով վերադարձ էր կյանք:

Երիտասարդն օրերի մեջ լիարժեք վերականգնվեց: Այսօր նա մեր «գնդի որդին» է, մեր տղան է: Նա ապրում է մի նոր կյանքով, այն զգացողությամբ, որ նոր է ծնվել: Ամեն անգամ նա հիվանդանոց է գալիս որպես իր տուն, գալիս է` ևս մեկ անգամ տեսակցելու բոլորիս:

Սիրանուշ Ավետիսի Ավագյան,

ԱՐՄԵՆԻԱ ԲԿ, բժիշկ անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգ

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ