Մոտենում է 2015-ը` Հայոց Եղեռնի 100-ամյա տարելիցը

Ասում են` 100 տարի անց վաղեմության ժամկետը կորցրած է համարվում ցանկացած հանցագործություն: Ո՞վ է ասում: Մենք 100 տարեկան չդարձանք: Մեր կորսված մանկության վրեժը երբեք չպետք է խամրի: 

Մեզ հիշող մեր հասակակիցները պետք է մեծանան այն մտայնությամբ, որ իրենք ապրում են մեր փոխարեն ևս, և մեր արցունքի յուրաքանչյուր կաթիլը պետք է ծանրանա նաև նրանց հոգիներին, եթե չհիշեն մեզ, երբ հասուն մարդիկ դառնան... 

Մեր կորցրած մանկությունը պահանջում է, մեր կորցրած մանկությունը դատապարտում է ...

The Genocide had begun. Whole populations of villages were taken together and set fire to. “The shortest method for disposing of the women and children concentrated in the various camps was to burn them”.

Համոզված եմ` աշխարհում չկա մի երկիր, որտեղ նման հետևողականությամբ հարգեն իրենց զոհերի հիշատակը: 

Վստահ եմ, որ Հայոց եղեռնի չսպիացող ցավը տարեցտարի ավելի կբարձրացնի այն ծաղկեպատը, որը գոյանում է զոհերի հիշատակին վառվող անմար կրակի շուրջ: 

Այդ օրվա երթը և ծաղկադրումը սրբագործում է մեր հոգին` մեր ժողովրդին դարձնելով առավել միասնական:

Սակայն, չափազանց կարևոր է նաև, որ երկյուղածությամբ ու խոնարհումով դրված ծաղիկները մեկ-երկու օր անց աղբի չեն վերածվում: Չորացած ծաղկաթերթիկներից ստացած թուղթը դառնում է բացիկ, շնորհակալագիր ու երախտագիտական նամակ` խրախուսելու նրանց, ովքեր զգում են մեր ցավը: 

Իսկ ծաղկացողունները հատուկ մշակմամբ վերածվում են պարարտանյութի և օգտագործվում տարածքում աճող հիշատակի ծառուղու եղևնիների սնուցման համար:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ